Kinezyterapia (rehabilitacja ruchowa, trening leczniczy, usprawnianie) wykorzystuje ruch jako środek leczniczy. Ruch stanowi naturalny bodziec do przemian zachodzących w naszym układzie kostno-stawowym, mięśniowym oraz w naszym metabolizmie.

Zadania kinezyterapii:

  • ocena stanu pacjenta,
  • dobór odpowiedniego programu ćwiczeń: form, środków, metod i technik,
  • opracowanie programu ćwiczeń miejscowych i ogólnych,
  • opracowanie obiektywnych i powtarzalnych metod kontroli i oceniania postępów,
  • zapobieganie powikłaniom: przykurczom (ćwiczenia bierne i czynne), odleżynom (zmiany ułożenia bierne), powikłaniom narządowym – w tym płucnym (ćwiczenia oddechowe, oklepywanie klatki piersiowej, zmiany pozycji, wczesne uruchamianie).

Cele kinezyterapii:

  • przywrócenie możliwie największej sprawności fizycznej i psychicznej,
  • przywrócenie ruchomości w stawach, siły i wytrzymałości mięśni,
  • poprawa funkcji układu nerwowego, optymalizacja czynności ośrodkowego układu nerwowego,
  • poprawa wydolności narządowej (najważniejsze: układ oddechowy i sercowo-naczyniowy),
  • korygowanie wad postawy i patologicznych nawyków ruchowych.

 Są to ćwiczenia które wpływają na cały organizm człowieka. Celem ćwiczeń ogólnousprawniających jest wzmocnienie i rozciągnięcie mięśni, zachowanie pełnego zakresu ruchu w stawach i pełnej długości mięśni, poprawienie przepływu krwi, utrzymanie dobrej czynności układu oddechowego i nerwowego z akcentem na profilaktykę i korekcję wad postawy, sprzyja rozwojowi sprawności ogólnej siły mięśniowej, gibkości, elastyczności. Zadania ruchowe z elementami akrobatyki mają na celu, poza doskonaleniem sprawności fizycznej, przełamywanie lęku i oporu przed wykonaniem trudniejszych elementów ćwiczeń. 

Gimnastyka ogólnokondycyja składa się z trzech części: wstepnej, głównej, i końcowej. W pierwszej części stosowane są ćwiczenia które w sposób racjonalny przygotują narządy i grupy mięśniowe do natężonego wysiłku, część główna służy do realizacji podstawowego celu, część końcowa przez dawkowanie ćwiczeń oddechowych i relaksacyjnych ma doprowadzić stan wszystkich organizmów do stanu sprzed rozpoczęcia ćwiczeń. 

 

Wskazania do stosowania gimnastyki ogólnokondycyjnej 

  • mózgowym porażeniu dziecięcym 
  • zaniku mięśni 
  • leczeniu złamań 
  • bólach kręgosłupa 
  • u chorych w podeszłym wieku 
  • w chorobach reumatoidalnych 

Rotory to specjalistyczny sprzęt rehabilitacyjny służący do ćwiczeń czynnych, samo wspomaganych oraz oporowych w obrębie kończyn górnych, obręczy barkowej, kończyn dolnych, obręczy biodrowej. Opór jest dostosowywany do potrzeb i schorzenia pacjenta.

Ćwiczenia na rotorze pozwalają na kształtowanie siły mięśniowej, uelastycznienie mięśni, poprawiają krążenie w obrębie kończyn, stymulują układ nerwowy, zwiększają ruchomość w stawach.

Wskazania do stosowania rotora obejmują m.in.:

  • stany pooperacyjne
  • zmiany zwyrodnieniowe stawów
  • choroby reumatyczne
  • choroby serca i układu krążenia
  • uzupełnienie ćwiczeń zapobiegających powstawaniu osteoporozy;
  • stany zapalne i reumatyczne;
  • stany zaburzenia krążenia,
  • choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane,
  • dzieci z zaburzeniami motorycznymi.

Stolik do ćwiczeń manualnych ręki

Rehabilitacja dłoni, nadgarstka lub przedramienia wymaga specjalistycznych ćwiczeń, które mogą być wykonywane przy użyciu tablicy do ćwiczeń manualnych. Tego typu ćwiczenia przyczyniają się do zmniejszenia skutków schorzeń neurologicznych i reumatoidalnych lub powstałych w wyniku różnego rodzaju urazów. Ćwiczenia te mają wpływ na  poprawę ruchomości stawów oraz siłę mięśni, wpływają na poprawę funkcji układu nerwowo- mięśniowego w obrębie dłoni.

Wskazania:                                                                                                                             

  • stany po urazach w obrębie rąk;
  • RZS;
  • zmiany zwyrodnieniowe;
  • stany po leczeniu operacyjnym (np.: zespół cieśni nadgarstka);

Przeciwwskazania:

  •  przypadki pourazowe po złamaniach z niepełnym zrostem
  • stany zapalne stawów i tkanek okołostawowych;
  • stany bezpośrednio po zwichnięciach i innych urazach stawowych;
  • stany zapalne żył;
  • zła tolerancja na ból

Wyposażenie tablicy do ćwiczeń manualnych

  • uchwyt dłoni do ćwiczeń oporowych zginania i prostowania stawów śródręczno-paliczkowych.
  • klapka do zginania nadgarstka
  • koło drewniane do zwiększania ruchu przedramienia w ćwiczeniach czynnych wspomaganych lub z oporem.
  • spirala pionowa
  • mała piłeczka gimnastyczna
  • piłki do ćwiczeń dłoni i automasażu
  • obciążniki 1 kg i 0,5 kg
  • ciężarki na nadgarstki
  • wałek do ściskania

Orbitrek

Ćwiczenia na orbitreku pobudzają do działania wszystkie ważniejsze grupy mięśni oraz poprawiają funkcje krążeniowo- oddechowe organizmu. Przyrząd ten dzięki swojej budowie umożliwia zwiększenie siły i elastyczności mięśni oraz poprawę ruchomości stawów przy minimalnym ich obciążeniu.

Głównym celem ćwiczeń w odciążeniu jest redukcja bólu podczas wykonywania określonych  ruchów. Dokonuje się tego poprzez zmniejszenie obciążenia stawów lub mięśni za pomocą linek podtrzymujących ciężar (podwieszek). W dłuższej perspektywie ćwiczenia te przeciwdziałają zanikom mięśni i sprzyjają przyrostowi siły mięśniowej, zapobiegają przykurczom w stawach, zwiększają ruchomości w stawach. Dla uzyskania przyrostu siły słabych mięśni oraz poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej stosuje się ćwiczenia w odciążeniu z oporem .

Wskazania

  • zaniki i znaczne osłabienie siły mięśniowej
  • zmiany zwyrodnieniowe stawów
  • ograniczenia ruchomości w stawach
  • stany po unieruchomieniu
  • zespoły bólowe w obrębie aparatu ruchu
  • niepełny zrost kostny

Przeciwwskazania

  • stany bezpośrednio po zwichnięciach i innych urazach stawowych
  • ostre stany zapalne stawów i tkanek okołostawowych
  • stany zapalne żył
  • temperatura powyżej 38°
  • naruszona ciągłość skóry i tkanek miękkich
  • występowanie bólu podczas ćwiczenia
  • stany po zabiegach operacyjnych przed wyjęciem szwów
  • ciśnienie rozkurczowe powyżej 100 a skurczowe powyżej 160 (mierzone w spoczynku)
  • ogólny ciężki stan pacjenta
  • stan po tomografii komputerowej z kontrastem
  • stan po nakłuciu dolędźwiowym (np. pobieranie płynu mózgowo-rdzeniowego)
  • przypadki pourazowe po złamaniach z niepełnym zrostem

Zwane inaczej trakcją, stosowane są w nastawieniu złamań, zwichnięć, korygowaniu zniekształceń i wad postawy, odciążaniu urażonych stawów. Wyciągi kręgosłupa polegają na odciąganiu od siebie powierzchni stawowych sąsiadujących ze sobą kręgów. W ten sposób zostaje zwiększona przestrzeń międzykręgowa oraz przywrócone mechaniczne funkcjonowanie kręgosłupa, co powoduje złagodzenie objawów bólowych.

Stosuje się również wyciągi na staw biodrowy, w celu jego odciążenia.

Wskazania:

  • zespoły bólowe kręgosłupa
  • dyskopatie
  • choroba zwyrodnieniowa
  • choroba przeciążeniowa kręgosłupa
  • spondyloartroza
  • rwa kulszowa

Przeciwwskazania:

  • osteoporoza
  • podeszły wiek
  • duża niestabilność kręgosłupa
  • miażdżyca
  • choroba nowotworowa
  • nadciśnienie tętnicze
  • niewydolność tętnic kręgowych
  • ostre stany zapalne
  • ostre dolegliwości bólowe
  • zaburzenia równowagi
  • choroba zakrzepowo – zatorowa

Terapia zajęciowa jest elementem rehabilitacji funkcjonalnej pacjenta. Jej celem jest przywrócenie optymalnej sprawności psychicznej i ruchowej poprzez wyznaczanie pacjentowi konkretnych czynności i zadań do wykonania.  Podczas pierwszego spotkania terapeuta diagnozuje zakres trudności pacjenta a następnie planuje indywidualnie dobrany zestaw ćwiczeń.  Terapia zajęciowa daje pacjentowi szansę na powrót do samodzielności.

W naszej przychodni terapia zajęciowa skierowana jest do osób cierpiących na dysfunkcję ręki, które powstały  na skutek urazów, chorób reumatoidalnych, chorób obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego, których skutkiem są niedowłady kończyn.

Podczas zajęć terapeuta koncentruje się na:

  • udoskonaleniu sprawności manualnej rąk
  • wspieraniu aktywności poznawczej pacjenta poprzez usprawnianie koordynacji wzrokowo – ruchowej i koncentracji
  • wspieraniu pacjenta i jego rodziny przez przekazywanie wiedzy na temat radzenia sobie z niepełnosprawnością w codziennym życiu.

Taping medyczny opiera się na działaniu system autoregeneracji organizmu, ulepszając go poprzez aktywację układów neurologicznego i krążenia.

Mięśnie człowiekowi nie są potrzebne tylko do przemieszczania się i dźwigania ciężaru ciała, kontrolują one również krążenie żylne i limfatyczne. To właśnie z tego powodu zaburzenia funkcji mięśni mogą dawać objawy wielo systemowe. Terapeuci z Japonii i Korei odkryli, iż można aktywować naturalny proces powrotu do zdrowia, używając elastycznych plastrów. Dzięki ich zaangażowaniu wykształcił się nowy sposób leczenia schorzeń nerwowych, mięśniowych, narządowych.

Jak wiadomo mięśnie bezustannie kurczą się i rozciągają w swoim zakresie, natomiast kiedy nadmiernie się rozciągają bądź kurczą (np. poprzez podniesienie zbyt dużego ciężaru) dochodzi do urazów, co prowadzi do powstawania ognisk zapalnych. Kiedy w mięśniu wytwarza się zapalenie obserwujemy obrzęk, sztywność i zmęczenie, ponadto przestrzeń pomiędzy mięśniem a skórą ulega zmniejszeniu, uciskając na naczynia limfatyczne. Zwężenie w efekcie doprowadza do ucisku na znajdujące się w skórze receptory bólowe, wywołując ból. Plastry, podnosząc skórę, zwiększają tą przestrzeń, co działa przeciwbólowo i wzmaga przepływ limfy.

Właściwości plastrów medycznych: mogą się rozciągać 130-140% swojej długości spoczynkowej, rozciągają się tylko na długość, grubość plastrów jest taka sama jak ludzkiej skóry, nie ma na nich maści ani lekarstw, można je nosić przez kilka dni, są wodoodporne, w zależności od celu, jaki chcemy osiągnąć musimy się zastanowić, czy rozciągać plaster (i ewentualnie jak mocno), czy nie.

Warto pamiętać, iż dla uszkodzonych mięśni naklejany plaster jest nierozciągnięty. W takim przypadku zamiast plastra naciągamy skórę w miejscu uszkodzenia. Osiągamy to poprzez rozciągnięcie mięśnia i stawów w tym rejonie. W tej technice skóra jest podniesiona, co umożliwia poprawę krążenia krwi i płynów limfatycznych pod jej powierzchnią. Kiedy mamy do czynienia z uszkodzonym stawem czy więzadłem, plaster powinien być rozciągnięty zanim nakleimy go na skórę. Zniszczone stawy, więzadła nie są w stanie spełniać swoich funkcji, wiec zdają się na rozciągnięty dla korekcji plaster. W zależności od urazu taśma będzie bardziej lub mniej rozciągnięta, co nie oznacza, że technika ulegnie zmianie. Podstawowa zasada przy plastrowaniu osłabionych mięśni brzmi: umieścić plaster dookoła mięśnia, zaczynając od przyczepu początkowego, podążając wzdłuż i kończąc na jego przyczepie końcowym.

Aby zapobiegać drętwieniu i nadmiernym skurczom, plaster powinien być naklejony od przyczepu końcowego do początkowego. Ważne jest także, aby w każdym przypadku rozciągać skórę przed naklejeniem plastra. Szczególnie ważne jest to przy bólu mięśniowym – bez wcześniejszego naciągnięcia skóry, metoda nie będzie przynosić spodziewanych rezultatów.